Links, nit räächs

© Copyright SakkoKolonia, 2018

Dateschutz

Impressum

Theo Krumbach

Singe, Quetsch & Piano

Et Tini säht för in och "Dä Bälkes"

 

Ich wor der sechste Panz vun minge Eldere un woodt tirek en

de Musikkapell Krumbach en Flittard erenjebore. Et wor

nämlich esu, dat minge Vatter richtig jeck op et Singe wor un

all sing Pute irjendein Instrument liere moote. Usserdäm

woodt ich ävver och en dä schläächte Zick in Kölle jebore un

villeich kütt et doher, dat ming Knöchelcher nit janz esu

kräftig jerode sin. En richtig jroße Quetsch ze drage kritt

minge Rögge jedenfalls bes hück nit jeregelt. Doför han ich

ävver vum leeve Jott en ärg krakeelije Stemm kräje, met der

kunnt ich mich ald fröh bemerkbar maache. Als kleine Fetz

deiht ich schon met dem Klavier- und Cellospille aanfange un

wor üvver Johre ene fließije un brave Schüler. Doch dann

kom dä Rock’n Roll un et wor vörbei met däm leeve

Hätzenskindche Theo. Met 16 Johr stundt ich ald op der Bühn

un wor am avrocke, wobei et zoeets ens öm Rhythm’n Blues

gingk. Ich spillten all dat, wat Taste hät, bes et Blod unger de

Fingernähl eruskom un se jovve mer dä Spetznam Taste-

Theo. Un wann ich och hück janz jään Quetsch spille, su

jehööt mi Hätz doch minger ahle Hammond-Orgel, un et es

ärg schad, dat ich die su winnig spille!

 

Mi Levve lang han ich op Bühne, en Clubs, Kneipe un och en Studios jespillt un de Musik wor eijentlich immer bluesig ov rockig jewäse. Die kölsche Leedcher, die hatt ich de janze Zick all en mingem Hingerkopp avjelaht - do deihten se schlofe, schingk mer hück. Et es ald e paar Jöhrcher her, dat ich et Bettina kennejeleet han, met däm ich zickdäm zosamme Musik jemaht han - natörlich och bluesorienteet, dat wor jo klor. Doch wann ich et mer hück su rääch üvverläje - mer han eijentlich all die Johre immer vill Spaß jehatt, wann mer zohus am Klavier die ahle Ostermann- und Berbuer-Leedcher jesunge han... Su kom et, dat mer dat och ens en uns Stammkneip jedon han un weil do kei Klavier steiht, han ich de Quetsch dozo jespillt. Die Lück han richtig Freud jehatt un all han se uns jesaht, dat wör esu schön un et wör richtig schad, dat et die ahl Krätzjessänger nit mih jitt en Kölle. Dat hät dä Lück en uns Stammkneip sujar esu jot jefalle, dat se jesammelt han för en Kneipe-Quetsch. Die steiht jetz

do un waad op mich...

 

Dann kom dä Wolfjang dobei. Un wie mer drei die Krätzjer hee un do en der Weetschaff ov för Fründe op Familljefeste jebraht han, do woren de Lück dovun all esu vun de Söck, dat mer aan et Nohdenke jekumme sin. All han se uns jesaht, dat Zeug, dat mööte mer ens richtig opnemme un för mih kölsche Minsche zojänglich maache, wo dat doch esu schön wör. Jung, do kome mer ävver ärg en de Bräng! Als ahle Blues-Musiker... Su jet maache... Doch schleeßlich han mer et bejreffe, dat dat Krätzjer-Singe och su jet wie Blues sin kann, suzesage dä Urban-Blues vum kölsche Jrielächer...